Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Gedichten

Stille wateren......

Stille wateren
is dat wat overblijft
Dat wat we uiteindelijk erven

Stille wateren
ze bedekken
de vele stormen
die daar ooit leefden

Bronnen
van het verdriet
Stormen die daar
langzaam verdronken

Die verdronken
in die wilde golven
Die verdronken
in hun eigen verdriet

Verstompte pijn 
Het zijn de stormen
die niet stillen willen

Een soort gewenning
Continue herhaling
Een herkenning
van razernij
Steeds weer
diezelfde pijn

Ze verschuilen daar
uit het zicht
Ooit verdwenen
met die hoge golven
Verdwenen
met de tijd

In de stilte
van die stille wateren
leven ze
voor eeuwig door
Ook al geven ze
hun bron nooit prijs

Stille wateren
Daar
waar de stormen
als geheimen
onder water leven…….

© Teyfik Cosgun

Nieuwste blogposts

Narcisten die bloeien......

Een brul die de stilte tart.....

We schommelen door het leven.....

Blijf nog even klein bij mij......

Ik vrees dat je me niet horen kunt.....

Zonder dat je het zelf weet.....

Samen alleen met eenzaamheid.....

Wie ben ik zonder jij...….

Het is zo laat dat het fantaseren mag......

Ik greep je mis vannacht.....

Zij die de reden zijn dat je jezelf kent....

Een belofte die ik niet vergeten kan......

Getekend het leven.....

Verdrinken in je eigen zee...

Het leed leeft verscholen maar leeft overal.....

Jullie geur leeft nog hier bij mij......

Vergeten generaties......

Tel de dagen zonder jou....

Je bent een wond wat begint te zweren......

Een ziekenboeg voor anoniemen......

Geef dat de kinderen mee.....

Hoe sterk mijn hart was.....

Iedereen spreekt over hun succes....

Je vraagt me of draken bestaan.....